خط داستانی
اتوویو مای درک میکند که اگر همجنسگرایی در این جامعه که به نمایشها و رسانهها اختصاص یافته و به آرامی بر آنها چیره میشود نمایان نشود، آنگاه نمایندگی آن امری بنیادین خواهد بود؛ نشانی تنها وجود است. از این رو او خلأ را پر میکند. با فیلمهایی که گاه فقیر اما آگاهانه از ابزارهای نوین الکترونیک استفاده میکند، از مستند تا داستانی کلاسیک، از فیلمهای شعرگونه کوتاه تا فیلمهای تجربی، و به طور مستقیم سبکهایی مانند گروه همجنسگرایی، ترنسورستیها، زوجها، خانوادهها، خیانتها، ضربهکاری و عادیسازی همجنسگرایی را لمس میکند، بیآنکه کسی قبلاً جرأت انجام چنین کاری را در ایتالیا داشته باشد.
