برادرم

بازیگر، دلقک، باستان‌شناس و پژوهشگر دانشگاهی آلبرتو موساکییو در سال ۲۰۰۱ دست به خودکشی زد. مرگ او صدمه‌های فراوانی به بسیاری از کسانی که با انرژی او در تماس بودند زد. یکی از این افراد استفانو است که چهارده سال بعد در سفری به دنبال ردهای احساسی زندگی و کار آلبرتو می‌گردد. او به رم و موستار می‌رود که با هم کارگاه‌های تئاتر برای کودکان و جوانان آسیب‌دیده از جنگ برگزار می‌کردند و کانادا را دید می‌زند؛ جایی که آلبرتو از آخرین سال‌های زندگی‌اش برای مطالعه و teaching می‌گرفت و نوشته‌ای به جا گذاشته بود که خاکسپاری او باید باقی بماند.