اجی دَلازَمان

در دلِ جنگلِ سحرآلود، مهِ نرم زمینِ باتلاطم را می‌بلعَد و رودخانه‌ای خاموش درپیِ افسانه‌ها جاری است. قهرمانِ بی‌نامِ ما، از میانِ برگ‌هایِ زرد و بارانیِ نورِ ماه، به سوی معمایی حرکت می‌کند که در پَسِ آن صدایِ نفسِ زمینِ مرده و یادِ کسانی نهفته است که سال‌های سال در باتلاقِ فراموشی گم شده‌اند. هر قدمِ او، نشانِ راهی تازه به سوی حقیقتِ گُم‌شده است؛ اما در هر قدم، نه تنها راه را می‌یابد بلکه ترسِ درونِ خود را نیز می‌بیند و درمی‌یابد که پُشتِ هر راز، نامِ دیگری برایِ رهایی می‌درخشد. با هر آرامشِ آبِ راکدِ باتلاق، جهانِ او عمیق‌تر می‌شود و گزینه‌هایِ دشوارتر—اِ یا بازگشت به خانه‌یِ امنِ گذشته یا پیش روی به سویِ روشناییِ نامحدود—در برابرِ چشمانِ او قد می‌کشند. این روایت، سفری است به سویِ درکِ هویتِ فردی و پیوندِ انسان با زمینِ زنده که در نهایت با صدایِ به‌هم‌پیوسته‌ی نابِ حقیقت، همچون قایقی که از بندِ شبِ تار عبور می‌کند، به ساحلِ روشنایی می‌رسد.